Figment

Fanfiction The Lord of the ring

Title: Wish of the Soul
Author: war
Pairing: อารากอน/ เลโกลัส
Rating:...PG-13
Disclaimer: เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิง มิใช่เพื่อการค้า
Summary: ....
Author notes: ลงครั้งแรกเมื่อ 28 ธค. 48 ที่วันริง และ บอร์ดอายูโยะ นานเนอะ แป๊บๆ 51 ซะแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าอยู่ในวงการYมานานกว่า 5 ปีแล้ว และ หากสงสัยว่าทำไมยัยป้าเจ้าของบล็อกถึง ค่อยๆอัพฟิคทั้งๆที่ไม่ได้แก้ไข เพราะเพิ่งนึกได้ทีละนิดว่า โอ้วฉันมีฟิคประมาณนี้อยู่นี่นา ก็กลับไปคุ้ยที่ และยิ่งกว่านั้นเชื่อไหมว่าจำชื่อเรื่องที่แต่งไม่ได้ 555

..............................................................................
นาน..........นานแค่ไหนกันที่เราไม่ได้สบโอกาสแม้คำทักทาย

ยาวนานเพียงไหนกันที่เราไม่แม้มีจดหมายไถ้ถาม.................

แล้วไกลแค่ไหนกันที่เราห่างกัน...........................

หัวใจและคำมั่นของเรายังเช่นเดิมรึเปล่า..........ข้าอดหวาดหวั่นในชั่วขณะจิตไม่ได้

ครั้งสุดท้ายที่ข้าพบพานกับท่านคือวันที่ข้าร้าวรานใจสุดจะคะเนได้

ข้ารู้ และเข้าใจ ด้วยหน้าที่ ด้วยฐานันดร ด้วยคำมั่น ด้วยศักดิ์ศรี ท่านจึงยืนหยัดอยู่ตรงนั้นโดยทิ้งหัวใจของเราไว้ที่อดีต เพียงรำลึกก็สุขล้น แต่ภาพความงดงามแลเฉดฉายของพิธีสมรสมันบาดลึกในใจข้าเฉกเช่นกับความสุข

เพียงความห่วงหาอาทรด้วยฐานะสหายรักเท่านั้นที่ข้าจักแสดงออกมาได้ นั้นก็ฝืนต่อหัวใจข้าเหลือจะกล่าว

หัวใจข้าเต้นระรัวถี่ทุกครายามนึกถึงใบหน้า สุขุม คมเข้ม รูปร่างกำยำ องอาจ โดยเฉพาะดวงตาสีเหล็กแลดูเย็นเยือก ทว่ามันตรงข้ามกับจิตใจภายในของท่านยิ่งนัก

ข้ามิแปลกใจ ใย อุเดเมียจึงรักท่านยิ่ง สละชีพนิรันดร์ได้ง่ายเพียงท่านเอ่ยวาจา หากข้ามีโอกาสได้เลือกคงทำเช่นนางเป็นแน่แท้

นางคือผู้เหมาะสม พร้อมสำหรับท่าน นางงดงามพอกับจิตใจ ส่วนข้านั้นมีแต่สร้างความอัปยศมาสู่ท่านเท่านั้น

ข้าไม่อาจทำตนให้หมองไหม้ด้วยคำครหาอันนำพาความอดสูต่อศักดิ์แห่งเรา

อารากอน บาปนี้โปรดให้ข้ารับไว้เถอะ ฝังมันเสียให้สิ้น บาปแห่งปรารถนานี้มันควรหยุดเสียที.............

ข้ารวดร้าวเกินไปที่จะคิดรักว่าของเรายังมีหวัง วาดฝันวิมานที่ไม่มีทางหาพบ พอที............................

ลาก่อน อารากอน
เลโกลัส กรีนรีฟ
...................................................................................................................................................................

จดหมายถูกผนึก ปิดลงพร้อมน้ำตาบนเรียวตาสีเขียว ที่หยาดหยดเปื้อนดวงหน้างามราวตะวันฉายให้มัวหมอง

“ จบเสียที......ข้าทำให้เค้าแล้ว เอเวนไปเสียจากทีนี้ ข้าไม่มีอะไรที่ติดค้างท่านอีก สารนี้จะถูกนำไปอย่างด่วนที่สุด ถึงกษัตริย์เอเลสซ่า” เอลฟ์หนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบผิดแผกจากในหน้า หันหลังให้ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังในชุดหลุมพรายที่ไม่อาจบอกได้หญิงหรือชาย เพียงชื่อนั้นทำให้ทราบได้ว่าภายใต้ผ่าคลุมนั้นคือ ราชนีแห่งเอเลสซ่านั้นเอง

“ ขอบคุณมากเลโกลัส ท่านและข้าไม่ติดข้างกันอีก ข้าแค่อยากได้สิ่งที่เป็นของข้าคืนเท่านั้น ” ร่างนั้นจากไปด้วยหัวใจเต็มไปด้วยความสุขล้น หากไม่รู้เลยนางได้บุรุษแสนรักไปครอบครองร่างกายนั้นแน่แท้ แต่เจ้าชายเอลฟ์ประทับแน่นยิ่งขึ้นในวิญญาณและหัวใจ เพียงแต่กษัตริย์ไม่เคยเอยนามนั้นให้ใครได้ยินอีกเลย เสียงรำพรรณอยู่ส่วนลึกที่สุดที่จะซ้อนได้จากใครๆ ยามนั้นกษัตริย์เอเลสซ่าราวกับชายชราระทมอยู่ในห้วงทุกข์ กระทั้งพระองค์ได้สิ้นชีพอย่างสงบในสุสานของพระองค์นั้นเอง.................................................

ยามเมื่อพระองค์จะลาไกลจากวิธีแห่งมนุษย์ ในห้วงอนุสติสุดท้าย พระองค์ทรงสดับ เสียงของผู้ที่เฝ้าปรารถนาลึกๆในหัวใจ เป็นเสียงแผ่วเบาเหมือนยามอดีต ไพเราะเสนาะหูตราบสิ้นลมหายใจสุดท้ายว่า.......

อารากอนที่รัก พึงระลึกไว้ในดวงวิญญาของท่านเถอะหนาว่า ข้ารักท่าน กว่าเดือนจักดับ ดาราจักสูญ ทิวาจักไม่ปรากฏ ราตรีจักมลาย แม้นถึงกาลโลกดับสิ้น รักข้าไม่เคยเจือจางแม้ซักกระพริบตา....................

Fin………………………………..

A/N : ไม่เคยคิดว่าจะเขียนอะไรได้เน่าขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เพราะตัวจริงออกจะ Hopeless romantic  น้องสาวตั้งแต่เห็นเขียนฟิคYเรื่องนี้ นอกจากจะประนามบอกชาวบ้านได้ทุกเมื่อ ยังเป็นความฝังใจว่าพี่สาวช่างเพ้อเจ้อ เน่าสนิท ชิชะ!!! โถ ทำไมไม่เห็นเรื่องอื่นนะ ที่เขียนหื่นๆฮาๆไรเงี่ย T.T