Figment

Title: Just!
Author: war
Pairing: SB/SS,HP/DM
Rating:...R - Light
Disclaimer: เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิง เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ และ ตัวละครจากในเรื่อง เป็นสิทธิสมบัติของ เจ เค โรวลิ่ง, วอร์เนอร์ บราส์, บลูมส์บิวรี่, นานมี, ฯลฯ...
Summary: ด้วยความหึงเป็นเหตุ
ุAuthor notes: Thanks สำหรับผู้ตรวจทานอักษรให้ข้าพเจ้า Mira

ลงผลงานครั้งแรกที่ บอร์ดกริม 4.มค.48

..................................................
13 February : Night

เปลวไฟสีส้มลามเลียขอนไม้ดุ้นใหญ่ เผาไหม้ให้เกิดความอบอุ่นแผ่กระจายไปจนทั่วห้อง ที่โอบล้อมด้วยกำแพงหินซึ่งทั้งเย็นและชื้น รู้สึกได้ถึงความมีชีวิตขึ้นมาบ้าง แสงเทียนจากตะเกียงข้างกำแพงส่องไฟสีอ่อนดูชวนฝันและลึกลับ ก่อให้เกิดเงาทาบที่มีการเคลื่อนไหวรุนแรงและเนิบนาบสืบเนื่องกันเกือบตลอดคืน เสียงหอบครางฟังไม่เป็นภาษาเหมือนคนจะขาดใจตายดังอยู่กลางห้องบนเตียงสี่เสาขนาด K ไซส์ เสียงร้องแหลมสูงขึ้นเมื่อถึงยอดปรารถนา สองร่างทาบทับนัวเนียจนกระทั่งการหายใจอยู่ในระดับปรกติ

“ เฮ้! ไม่เป็นไรนะ ” เสียงทุ้มถามขณะมือก็ลูบไล้ใบหน้าขาวซีด ซึ่งบัดนี้แดงเรื่อเพราะความเร่าร้อนเมื่อครู่ยังไม่จางหายดี อย่างเบามือ

“ อือ ชั้น ok นายละ..ดีไม๊” ริมฝีปากแดงช้ำถามกลับพร้อมด้วยรอยยิ้มจาง ๆ แสนอ่อนหวาน

“ ที่สุด~”จมูกชนจมูกปัดกันไปมาเล็กน้อย รอยยิ้มที่มีให้แก่กัน สายตาประสานกันเต็มไปด้วยร่องรอยของความสุขสม ก่อนค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง โน้มริมฝีปากสัมผัสกันแผ่วเบา..อีกครั้ง…จูบบาง ๆ ที่เต็มไปด้วยความรักคุกรุ่น

“ นี่..พรุ่งนี้เรา ” ชายหนุ่มเล็งโอกาสที่อีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดีน่ากล่อมให้ยอมกันง่าย ๆ

“ ม่ายยยยยยยยย..! ” คำปฏิเสธนั้นชัดเจน

“ ยังไม่ทันพูดอะไรเลย ”

“ รู้น่าว่าอยากได้อะไร แต่มัน..”

“ ทำไมต้องอายสายตาคนอื่นด้วยเล่า พรุ่งนี้มันควรเป็นวันของเรานะ ที่รัก ”

“ ซีริ มันน่าอายจะตายยยยย ป่านนี้แล้วไปทำแบบนั้น โฮ้ย! ” ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาแสนโหดมาทำเสียงแบบนี้ใครได้ยินคงเกิดอาการบ้ากันบ้างหรอก แต่สำหรับคนรักอย่างเขามันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ไม่อยากให้ใครได้เห็น ‘ ก็คนมันหวงนี่ ’

“ ชั้นไม่อายนิ หรือนายอยากปิดเรื่องของเราตลอดชาติ ชั้นไม่อยากให้ใครมายุ่งกับนายเข้าใจไม๊ ” ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งไม่อาทรต่อความเย็นใดๆ

“ ซีเรียส แบล็ค นายหึงไม่เข้าเรื่องอีกแล้วนะ ” เจ้าของห้องลุกขึ้งนั่งเผชิญหน้าซึ่งกันและกัน

“ นายก็อย่ารับของพวกนั้นสิ ”

“ ซีริ ชั้นไม่เคยรับ แต่มันหาที่มาไม่ได้ แล้วนายจะให้ชั้นทำไง ทิ้งเหรอ ช็อกโกแลตมันอร่อยอ่ะ เสียดาย ” สเนปทำหน้าขออภัยนิด ๆ ต่อคนรักที่ตาเริ่มขวางอีกแล้ว

“ ใช่ ไม่เคยรับเลยนะนั่น” ซีเรียสส่งสายตาเคืองมาให้ก่อนว่าต่อ “ ทิ้งไปเลย ไม่ต้องเก็บมา เมื่ออาทิตย์ก่อนจำได้ไหม๊ ยังไม่หายโกรธนะเซเวอรัส” ชายหนุ่มต่อว่าคนรัก

“ ซีเรียส นายก็รู้ว่าชั้นไม่ได้เป็นฝ่ายทำนะ เด็กนั่นทำเองอ่ะ ใครจะคิดว่ายัยเด็กนั่นจ้องหาโอกาสทำอยู่เล่า ”

“ นายบื้อขนาดให้ยัยเด็กนั่นเกือบงาบนายได้เนี่ย ไม่สมเป็นนายเลย ”

“ ไม่ขนาดนั้น แค่จูบเอง นายคิดเว่อร์อีกแล้ว ของขวัญหรือช็อกโกแลตชั้นก็ไม่เคยรับกับมือ มีแต่นายแหล่ะโปรยไปเหอะ หวังว่าพรุ่งนี้คงจะได้เยอะนะ พ่ออาจารย์รูปโคตรหล่อ ชั้นไม่ตั้งใจ แต่นายนะเจตนาเลยนะ ” หลังจากถูกแขวะหาเรื่องมานาน ศ.จ.ชักเคืองเลยโต้กลับบ้าง แล้วหันหน้าหนีอีกฝ่ายซะงั้นเพื่อระงับอารมณ์ที่ชักจะเดือด ๆ

“ ชั้นก็แค่คุยเล่นเอง ไม่มีอะไรลึกซึ้งซักติ๊ดเดียว ” ซีเรียสเริ่มเห็นแววว่าถ้าปล่อยเรื่องให้เลยเถิดไปอีก มีหวังพรุ่งนี้คงจะกลายเป็นวันเฉาแน่ เลยต้องเอาใจคนรักไว้ก่อนแล้วขยับตัวเข้าไปกอดอีกฝ่ายไว้ และวางคางไว้ตรงไหล่ของอีกฝ่าย

“ เห็นไม๊ ทีนี้ก็ไม่เท้าความเรื่องนี้อีกนะ ซีเรียส ” สเนปเปลี่ยนจากหันหลังให้กอด เป็นพลิกมากอดคอซีเรียสไว้แทน “ เอางี้ไหม๊ทำตามแผนนายก็ได้แต่ทำแบบเงียบ ๆ ไม่ให้ใครรู้ก็ได้ ไปที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา ไปกันสองคน ” จากท่างอนนิด ๆ ของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นหน้ามือหลังเท้าทีเดียว เมื่อเจอลูกอ้อนหยอดซะหวานสนิทแบบนี้

“ จริงนะ” ซีเรียสถาม ตาสีดำ ๆ แววขี้เล่นนั้น ทำให้คนอย่าง ศาสตราจารย์ผู้ได้ชื่อว่าเขี้ยวที่สุดในฮอกวอตส์อ่อนลงได้ทุกที

“ จริง ชั้นเคยโกหกนายเหรอ ” สเนปส่งสายตาหวานฉ่ำให้กับชายหนุ่ม จูบตรงปลายจมูกโด่งเป็นสันนั้นเบา ๆ อย่างเอาใจ

“ ทำไมเราลงเอยกันช้านักน้า ทั้งที่นายหวานขนาดนี้ ” ซีเรียสซุกหน้ากับซอกคอระหงที่มักเชิดใส่ใครก็ตามที่เจ้าตัวไม่ชอบหน้า สัมผัสด้วยริมฝีปากแผ่วเบาก่อนจะทำให้มันเป็นร่องรอยสีแดง ๆ ฝ่ามือก็ไล้เลื้อยไปตามผิวกายอย่างแผ่วเบา

“ คนนะ ไม่ใช่ขนม อ๊า..! ” ซีเรียสตัดบทด้วยจูบที่เร้าอารมณ์ ดึงศาสตราจารย์สเนปสู่รสชาติความปรารถนาอีกครั้ง บทรักของ 2 หนุ่มทดแทนไอเย็นที่แผ่มาจากกำแพงหินได้เป็นอย่างดี ครั้งแล้วครั้งเล่า ดื่มด่ำไม่รู้จักจบสิ้น ราวกับว่าหากโลกจะดับมันในวินาทีนี้ก็เชิญเถอะ

……………………………………………………………

14 February : Early Morning

ก๊อก ๆ ! “ เชิญ..” เสียงเคาะประตูเบา ๆ ที่ดังขึ้นที่ประตูหน้าห้องวิชาปรุงยาในวันแบบนี้คงประหลาดเต็มที เมื่อมันเป็นวันสำคัญของหนุ่มสาวและยังเป็นวันหยุดอีกต่างหาก

“ เซฟฟฟฟฟฟฟ ฮือๆ ” เจ้าของเสียงพอเปิดประตูเข้ามาก็กอดหมับเอาแต่ร้องไห้ไม่พูดไม่จา ชายหนุ่มได้ลูบหลังเบา ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายอารมณ์เย็นลง

“ ใจเย็นเดรโก เกิดอะไรขึ้น ” ชายหนุ่มเริ่มพูดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสงบลงมากแล้ว “ บอกให้ชั้นหายข้องใจหน่อยสิ ว่านี่มันเรื่องอะไร”
เดรโกเปลี่ยนอาการเป็นโกรธแทน

“ ก็ไอ้บ้าหน้าบากอ่ะ ผมไม่อยากคิดมากนะ แต่ไอ้บ้าหน้าหม้อนั่นมันทำผมคิดมากนี่ วันนี้มันวันที่เราสัญญากันไว้ว่าจะไปเดทกัน แล้วเมื่อเช้าผมเจอเขารับของขวัญจากยัยโชไร้สมอง เขาทำท่าเขินนิด ๆ แล้วหล่อนก็กระซิบข้างหูเขา พวกเขาหัวเราะต่อกระซิกกันใหญ่เลย นั่นยังไม่รวมที่ไอ้บ้าพอตเตอร์หลบผมหลายหน โกหกว่าไปทำธุระแล้วทุกครั้งที่จับได้เขามีข้ออ้างตลอด ไอ้บ้านั่นนอกใจผมแน่เลย ” เดรโกเริ่มหน้าเบ้อีก ขอบตาเรื่อ ๆ ทำท่าจะร้องอีกแล้ว สเนปรีบยัดถ้วยชาให้ดื่มเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายฟุ้งซ่านเกินไป

“ แล้วเขารู้รึเปล่าว่ากำลังโกรธเขา ” พ่อทูนหัวตั้งข้อสังเกต เขาพยายามใจเย็นกับคนขี้หึง ขอบคุณพระเจ้าที่ให้ความอดทนผมมาอย่างเหลือเฟือ

“ ไม่รู้สิ ผมเห็นเขากับโชแล้วก็มาที่นี้ เขาจะเห็นผมรึเปล่า ผมไม่รู้เหมือนกัน ” เออนะ มัลฟอยก็ซื่อบื้อได้ สเนปลอบคิดเมื่อก่อนที่ผ่านมาเจ้าหนูหัวเงินนี่ฉลาดเป็นกรด แต่คราวนี้กลับใช้อารมณ์นำหน้าซะได้ ทำไมชีวิตมันวุ่นวายนักว่ะ

“ แล้วเธอไม่ถาม พอตเตอร์ให้แน่ใจก่อนเหรอว่าจริง ๆ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ”

“ ไม่รู้ ผม...กลัวเซฟ บางทีผม... ผมบอกเลิกเขาดีไหม๊ ผมจะได้ไม่ต้องบ้าแบบนี้ ” ศาสตราจารย์ตะลึงไปนิดส์ เอาละสิ ปฏิกิริยาของหนุ่มน้อยมาดมั่นทำให้ ศาสตราจารย์รู้สึกอ่อนใจ เหตุผลกับวัยรุ่นดูเหมือนไม่ค่อยจะไปทางเดียวกันซะแล้ว

“ เดรโก เธอยังไม่รู้ว่าแฮร์รี่นอกใจเธอรึเปล่า แล้วเธอก็รักเขาด้วย เพียงเพราะความไม่แน่ใจของเธอเอง เธอจะบอกเลิกกับเขาเพียงเพราะแบบนั้นเหรอ” เดรโกก้มมองถ้วยชาอยู่ครู่หนึ่ง

“ เซฟ ผมรักแฮร์รี่แล้วจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนั้นมาแย่งแฮร์รี่ไปด้วย ถูกแล้วละคุณพูดถูก ขอบคุณนะครับ” เดรโกวางถ้วยชาลงทันที ดวงตาสีเทาเงินส่องประกายวิบวับ เดรโกยื่นหน้ามาจุมพิตที่ริมฝีปากแผ่วเบาเป็นการขอบคุณ แต่ทว่า

ประตูห้องที่เปิดเข้ามากะทันหัน มีตา 2 คู่มองแทบถลนออกนอกเบ้า

“ ทำอะไรกัน? ” 2 เสียงประสานดังลั่น ศาสตราจารย์สเนปอยากจะหลับมันไปตรงนั้น เขาเหนื่อยที่จะแก้ความเข้าใจผิด ดูเหมือนเขาผจญปัญหาที่ไม่อยากจะอธิบายอะไรมาตลอด 2 อาทิตย์ ซีเรียสหึงแล้วหึงอีก จากของขวัญที่เขาไม่ได้คาดหมาย นี่ต้องผจญกับ

“ อธิบาย? ”แฮร์รี่พูดเสียงห้วนจ้องสเนปกับเดรโกแทบจะฆ่าให้ตายตรงนั้น

“ อธิบายอะไร ? ไม่มีอะไรต้องอธิบาย นายมากกว่าไอ้บากหน้าหม้อ นายไปทำอะไรไว้เมื่อเช้า กับยัยสมองนิ่มนั่นน่ะ ”

“ นายนั่นแหละ เรานัดกันหน้าห้องโถง ชั้นหานายจนทั่วแล้วนายมาทำอะไรที่นี้กับสเนป ห๋า!” เจ้าของห้องเรียนออกจะฉุนเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกชื่อห้วน ๆ อย่างไร้ความยำเกรง แต่ดูเหมือนจะรู้ว่าถึงโยนอะไรไปขวาง 2 หนุ่มคู่นี้ สงสัยจะแหลกไม่เป็นท่า ศาสตราจารย์รู้สึกอ่อนอกอ่อนใจเหลือเกิน เฮ้อ!

“ เซเวอรัส นายจูบกับเดรโกทำไม ” ซีเรียสโผล่มายืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ศาสตราจารย์ชักจะอยากวิ่งหนีไปให้พ้น ๆ
เขาไม่ได้อยากทำให้ซีเรียสหึงเลย ซักกะติ๊ดเดียว แต่จังหวะชีวิตมันไม่ค่อยจะดีเอาเสียเลย พระเจ้า ลูกเซ็งกับชีวิตเป็นบ้า

“ เฮ้อ! เราไปคุยกันในห้องมั๊ย ชั้นปวดหัวจัง ” สเนปรู้สึกปวดหัวอย่างจังเหมือนจะโดนน็อคเสียให้ได้ ตัดสินใจลากซีเรียสไปคุยห่าง ๆสังเวียนคู่รักคู่นี้ดีกว่า

“ ก็ได้ แล้วเราจะปล่อยสองคนนี้ไว้อย่างนี้เหรอ” ซีเรียสสอดแขนรัดรอบเอวสเนปไว้หลวม ๆ

“ นายจะลงไปลุยเองเหรอ ถ้างั้นชั้นไปนอนก่อน” สเนปว่าเนือย ๆ ทำท่าผละออกไป

“ ok ชั้นว่านายน่าห่วงมากกว่า” ซีเรียสว่าขณะพาคนรักเข้าห้องนอนไป อารมณ์หึงถูกพัดหายไปทันทีที่เห็นสีหน้าคนรักแย่เอาจริง ๆ

……………………………………………………..

ซีเรียสมองคนรักอย่างครุ่นคิดโดยไม่ถามอะไร ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนเงียบ ๆ สเนปนอนขดตัวอยู่ข้าง ๆ ขณะที่ซีเรียสนั่งกึ่งนอนหยิบหนังสืออ่านฆ่าเวลา รอจนกว่าอีกฝ่ายเป็นฝ่ายพูดออกมา บางทีเขาคิดว่าสเนปมีอะไรอยู่ในหัวมากเกินไป หรือเป็นเขาเองที่คิดน้อยไป เขาอยากจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาเคยถามแล้วอีกฝ่ายทำหน้าลำบากใจที่จะตอบ เขาจึงไม่ถามอีก บางครั้งคนเราก็อยากจะคิดเงียบ ๆมากกว่าจะพูดออกมา

“ ซีเรียส นายไม่ถามเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น” สเนปลืมตาขึ้นมองซีเรียส เขาย้ายศีรษะจากหมอนมาเป็นท้องซีเรียส ชายหนุ่มวางหนังสือไว้ข้างเตียง แล้วหันมาเล่นกับผมยาวสีดำของคนรักแทน

“ อยากถามแต่ท่าทางนายไม่ค่อยจะทุกข์กับมันเท่าไหร่ ชั้นว่านายอยากคิดเงียบ ๆ มากกว่า”

“ อือ” สเนปทำเสียงเป็นเชิงเข้าใจในลำคอ “ เมื่อกี้ชั้นถูกจูบ แล้วมันก็แค่จูบขอบคุณ เราทำกันบ่อย นายเข้าใจรึเปล่า ”

“ ฉันขอโทษเซฟ บางทีนายอาจจะกังวลเรื่องท่าทางชั้น ใช่มั้ย” ซีเรียสเห็นคนรักยังฟังด้วยอาการเฉย ๆ จึงว่าต่อ“ ก็ยอมรับว่าหึงแหละแต่พอเห็นหน้านายซีด ๆ ชั้นไม่สนมันแล้ว ห่วงนายมากกว่า อีกอย่างคิดดี ๆ ก็เข้าใจ เขาเป็นลูกทูนหัวของนาย ความสัมพันธ์ของพวกนายก็สนิทกันมาก่อนที่เราจะตกลงกันซะอีก”

“ ชั้นคิดนิดหน่อย สองอาทิตย์นี่นายหึงตลอดเลย ” สเนปเอ่ยอย่างระมัดระวัง จับปลายนิ้วของชายหนุ่มที่เล่นผมเขาไล้เบา ๆ

“ แล้ว” ซีเรียสกระตุ้นสเนปต่อ

“ บางทีมันเหมือนนายไม่เชื่อใจชั้นเลย มันอดคิดไม่ได้” สเนปลุกขึ้นนั่งยักไหล่เบา ๆ พร้อมทำหน้าแหย

“ โทษที ถ้ามันทำให้นายคิดมาก ชั้นเชื่อนาย เพียงแต่มันช่วยไม่ได้ ชั้นรู้ว่านายไม่อดทนกับชั้นหรอก ถ้านายไม่คิดแบบเดียวกัน แต่ก็อย่างที่บอกมันช่วยไม่ได้ที่ชั้นไม่อยากให้คนอื่นเห็นส่วนน่ารักของนายแม้ซักนิดเดียว ” ซีเรียสยิ้มน้อย ๆ แบบที่สเนปคิดว่ามันโคตรจะน่าหลงรักเลย เขายื่นมือมาจับปอยผมยาว ๆ ของสเนปอย่างรักใคร่

“ ชั้นรักนายซีเรียส” ร่างบางเคลื่อนตัวนั่งคร่อมตักชายหนุ่มไว้ บรรจงจุมพิตที่ริมฝีปาก ภาษากายที่อาจารย์วิชาปรุงยาบอกใบ้ให้คนรักรู้ว่าเขาคิดอย่างไร

“ นายต้องรักอยู่แล้ว ลองไม่สิ ” ซีเรียสโอบเอวร่างบอบบางให้แนบกับตัวเขาเพื่อตอบคำใบ้ว่าเขารู้แล้ว สเนปประคองใบหน้าซีเรียสจุมพิตอย่างเร่าร้อน เขาตอดและขบที่ริมฝีปากด้านล่างก่อนจะใช้ลิ้นเชิญชวนอย่างชำนาญ

ซีเรียสคว้าไม้วิเศษพึมพำใช้คาถาปลดกระดุม มันปลดทั้งของเขาเองและสเนป เขาแหวกเสื้อคลุมสีดำและเสื้อคอจีนด้านในออกกว้าง
ซุกริมฝีปากที่ลำคอขาวผ่อง กลิ่นหอมของดอกลิลลี่ป่าที่สกัดเป็นน้ำมันทาผิวให้ความรู้สึกลี้ลับเสียจนอดใจไม่ไหว ซีเรียสใช้จมูกฝังไล่เรื่อยไปตามผิวสีขาวซีด สูดกลิ่นไอลึกลับอย่างไม่รู้เบื่อ ชายหนุ่มทำให้ร่างบอบบางถึงกับครางออกมา เขาจุมพิตที่ลาดไหล่ขณะที่ดึงกางเกงสเนปออก เหลือเพียงแต่ท่อนบนที่ก็ไม่ช่วยปิดอะไรนักหรอก นอกจากให้ความรู้สึกว่ามันเซ็กซี่ ซีเรียสปัดเสื้อออกจากไหล่เพื่อเขาจะได้สัมผัสมากขึ้น

“ อ๊ะ! ” เสียงอุทานเบาเมื่อซีเรียสย้ายฝ่ามือลงไปขยำแก้มก้นของสเนป เขาบีบนวดเฟ้นฟอนร่างกายของอีกฝ่ายจนอ่อนระทวย ส่งเสียงครางเล็กด้วยสมใจ “ ซีเรียส…ทำเถอะ”

แอ๊ด!!! “ เซเวอรัสฮะ จ๊ากกกกกกก! ” เสียงเปิดประตูเข้ามาอย่างกะทันหันพร้อมเสียงร้องตกอกตกใจ ทำให้คนที่ตั้งใจจะรออยู่หน้าประตูวิ่งเข้ามาดู

“ เดรโก ...เหว๋อ! ” ฉากที่แฮร์รี่ต้องอ้าปากค้าง พ่อทูนหัวกับศาสตราจารย์วิชาปรุงยาอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยบรรยากาศอบอวนไปด้วยเซ็กส์ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสาเหตุที่เดรโกร้องเสียงหลงคืออะไร กำลังได้ที่เลยไม่ใช่เหรอ !

“ เฮ้ย! ” ซีเรียสร้องตกอกตกใจคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมปิดทั้งคนรักและตัวเขาเอง สเนปไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา ซุกหน้าลงกับไหล่ซีเรียส
อย่างพูดไม่ออกที่ลูกทูนหัวของเขามาเห็นตอนกำลังมีเซ็กส์

“ ขอโทษครับ” แฮร์รี่ว่าขณะที่ดึงแขนเดรโกให้ตามมา 2 หนุ่มหายจากห้องไปอย่างด่วนจี๋

“เฮ้! เขาไปแล้ว” สเนปลุกออกจากตัวซีเรียส ม้วนตัวเองกลมอยู่ใต้ผ้าห่ม “ เซเวอรัส ”

“ รู้แล้วน่า ชั้นขอทำใจแป๊บนึง ” เสียงสเนปอู้อี้โดยไม่ยอมโผล่ออกจากผ้าห่ม

“ ทำใจ? เรื่องอะไร ” ซีเรียส ออกจะงงไม่เข้าใจว่ามันจะมานั่งทำใจเรื่องอะไร ถ้าอายก็ว่าไปอย่าง สองคนนั้นก็น่าจะพอรู้อยู่บ้างหรอก

“ ชั้นไม่เคยบอกเดรโกเรื่องนาย แต่ก็ไม่ขนาดปิดบัง นายจะให้ชั้นทำหน้ายังไงหลังจากเขาเห็นพ่อตัวเองถูกอึ้บ ดูยังไงชั้นก็ไม่ใช่ฝ่ายรุก ชั้นกลัวเขาผิดหวัง ไม่ใช่ว่าเราไม่ ok กันนะ”

“ ชั้นเข้าใจที่รัก แต่นายจะรุกหรือรับไม่ทำให้นายดูอ่อนแอจนพึ่งพาไม่ได้หรอกนะ นายยังดูแลเขาได้ มันก็แค่บทบาท เซฟ นายยึดติดกับค่านิยมเก่า ๆ เกินไป ”

“นายควรจะมีมันบ้างในฐานะผู้ปกครองนะ ซีเรียส” สเนปโผล่ใบหน้าขาว ๆ ออกมาบ่นอีกฝ่าย
………………………………………………………..

แฮร์รี่รู้สึกตกใจไม่น้อยที่ต้องไปเห็นฉากเข้าด้ายเข้าเข็มของพ่อทูนหัวและศาสตราจารย์วิชาปรุงยา เดรโกยังไม่พูดอะไรตั้งแต่ออกมาพ้นห้องปรุงยา ก็น่าอยู่หรอกถึงจะพอรู้ว่าสองคนนั้นจะอะไรอะไรกัน แต่เห็นเต็ม ๆ ก็อดช็อกไม่ได้เหมือนกัน

“ เอ่อ เดรโก นายรู้อยู่แล้วนี่ ”

“ ชั้นรู้ แค่ตกใจ เหมือนกับไม่ใช่เซฟที่ชั้นรู้จัก เขาดูเร่าร้อน..ไม่เยือกเย็นเหมือนเก่า ”

“ ด้านนั้นให้ ซีเรียสรู้จักคนเดียวก็พอแล้ว ส่วนของนายชั้นรู้คนเดียวก็พอแล้วเหมือนกัน” แฮร์รี่โอบไหล่เดรโกเข้ามาใกล้ เขาจูบปรางแก้มขาวเนียนของคุณชายที่เริ่มจะเป็นสีชมพูน้อย ๆ

“ …ไม่ต้องพูดก็ได้เว้ย!” เดรโกดันหน้าของแฮร์รี่ออกห่าง เมื่อรู้สึกถึงมือที่ชักจะนัวเนียเกินเหตุ

“ ฮึ ๆ นายน่ารักนี่หน่า” แฮร์รี่โอบรั้งคนรักเข้ามากอดแน่น “ โดยเฉพาะเวลาหึง นายน่ารักมาก”

“ เพราะใครเล่า ? ถ้าไม่ทำลับ ๆ ล่อ ๆ แล้วยังให้แฟนเก่าช่วยเนี่ยนะ ประหลาดใจเป็นบ้าเลย ”

“ ชั้นขอโทษ เดรโก ก็แค่พวกผู้หญิงรู้ดีว่าจะทำยังไงให้แฟนตัวเองดีใจ แล้วชั้นก็ซื่อบื้อ นายชอบว่าแบบนั้น ชั้นหวังว่าวาเลนไทน์ปีแรกของเรามันจะทำให้นายดีใจน่ะ”

“ แล้วนายก็หวังว่าชั้นจะไม่รู้ด้วยว่านายได้ไอเดียบ้า ๆ นี้มาจากแฟนเก่า ขอบใจนะแฮร์รี่ พอตเตอร์” เดรโกหน้าหงิกใส่แฮร์รี่

“ แฮร์รี่ นายซื่อบื้อจริง ๆ แต่นายจะเป็นคนซื่อบื้อคนเดียวของชั้นด้วยใช่มั้ย”

“ แน่นอนจ๊ะ” แฮร์รี่โน้มเข้าใกล้วงหน้าขาว ๆ ของคนรักแต่แล้วเขาก็ชะงัก “ อ้ะ เดี๋ยวสิ ต้องนี่ก่อนนะ” เดรโกลืมตามองอีกฝ่ายอย่างเหลือเชื่อ แฮร์รี่หยิบของขวัญออกมาจากกระเป๋าเสื้อ กล่องขวัญที่แฮร์รี่รับมาจากอดีตคนรัก หนุ่มหน้าบากยื่นส่งให้คนรักปัจจุบันด้วยใบหน้าผ่องใส

“ แกะดูสิ ชั้นอายเลยให้โชซื้อให้ นายชอบมันไม๊ ” เดรโกจำใจรับมาแกะด้วยอารมณ์เซ็ง กล่องกำมะหยี่สีดำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้างในมีอะไร ตามมุขสดทั่ว ๆ ไป เขาก็เคยเห็นจนชินตา ไม่ได้มีความพิเศษอะไรนักหนา แต่ถึงคราวตัวเองทำไมหัวใจมันเต้นแปลก ๆ แบบนี้ล่ะ

“ แฮร์รี่ นี่อะไร? ” เดรโกไม่เคยนึกว่าตัวเองจะถามคำถามปัญญาอ่อน ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจมาก่อน แฮร์รี่รับกล่องมาเปิดให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าข้างในคืออะไร แหวนสีเงินส่องประกายวาวเป็นคู่ซ้อนอยู่ด้วยกัน เดรโกจ้องแหวนก่อนเงยสบตาสีเขียวมรกต

“ ชั้นอยากผูกมัดนายไว้ เดรโก ถ้านายไม่รังเกียจที่จะมาเป็นคู่หมั้นชั้น คือนายไม่รับตอนนี้ก็ได้นะ ถ้านายพร้อมก็ใส่มัน ok ไม๊ ”

“ จะบ้าเหรอ แฮร์รี่ พอตเตอร์… นายต้องใส่ให้ชั้นตามธรรมเนียมเฟ้ย ” เดรโกบอกทั้งที่หน้าแดงเป็นมะเขือเทศ

…

..

.

“ สงสัยเราไม่ต้องโผล่ไปแล้วละ ซีเรียส พวกเขาอาจจะอยากอยู่ 2 คนโดยไม่มีเรา”

“ ชั้นบอกนายแล้วว่าอย่ากังวล”

“ ชั้นบอกนายรึเปล่าว่านายต้องมีอะไรบ้างในฐานะผู้ปกครอง”

ซีเรียสทำเสียงในลำคอ “ ชั้นเคยบอกรึเปล่าว่าคนรักเขาทำตัวยังไง? ”

สองหนุ่มผู้ไม่เคยหยุดตั้งแง่กัน ยืนซบกันขณะที่ต่อปากต่อคำ สายตามองดูลูกชายสองคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงรักข้างทะเลสาบด้วยความรู้สึกโล่งใจ

…………………………………………………………..

ส่งท้าย

“ เฮ้! เอาจดหมายนี่ไปส่งให้แฮร์รี่ด่วนเลยรู้ไม๊ ” ซีเรียสยื่นซองให้นกฮูกสีน้ำตาลแกมเหลือง

“ นายแน่ใจนะว่าอยากทำแบบนี้ ” สเนปก้าวมายืนข้าง ๆ ซีเรียสมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาถามไถ่

“ อือฮึ ชั้นว่ามันเหมาะกับพวกเขามากกว่า อีกอย่างให้เป็นของขวัญการหมั้นก็ไม่เลว นายก็ไม่ต้องฝืนด้วย” ซีเรียสคล้องเอวร่างเล็ก

“ ที่ไหนก็ได้ที่มีนาย ชั้นไม่เกี่ยงหรอก ”

“ เหรอ งั้นคืนนี้….”

“…บ้า” เสียงพูดคุยกันแผ่วเบา ไล่หลังปีกสีน้ำตาลที่โผออกจากหน้าต่างมุ่งตรงไปสู่ผู้รับ

‘ ถึง แฮร์รี่ / เดรโก

ยินดีด้วยสำหรับการหมั้นอันฉุกละหุก ของขวัญชิ้นนี้หวังว่าพวกเธอคงรับมันไว้ ที่นั่นสวยมาก ยอดฮิตของคู่ฮันนีมูน การ์ดนี้เป็นกุญแจนำทางให้ไปโผล่ที่นั่น ด้วยรหัสนี้ // Innocence // โชคดีในการเดินทาง

ซีเรียส / เซเวอรัส ’

สองหนุ่มมองการ์ดที่ได้มากับซองจดหมาย มันเขียนว่า ‘Tahiti’ ด้วยอักษรเงิน

……………….END……………………………………..

<<<< Tahiti in fullmoonเคยมีคนถามว่าตาฮิติคืออะไร เลยหารูปมาให้ดู นึกดูว่าพ่อรูปหล่อของเราจะอินเลิฟกันขนาดไหน ฮันนีมูนชัดๆ

  <<<<สวยบรรเจิด เหอๆ ธรรมชาติดี ที่พักหรู(ไม่เคยไปอะ แต่ถ้าให้ไปก็ไปภาคใต้ บ้านเราดีกว่า ไม่ขาดดุล) 

edit @ 21 Dec 2007 00:10:13 by mrwar