FanficHP :Just[SB/SS,HP/DM]

posted on 19 Dec 2007 09:07 by mrwar in HP

Title: Just!
Author: war
Pairing: SB/SS,HP/DM
Rating:...R - Light
Disclaimer: เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิง เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ และ ตัวละครจากในเรื่อง เป็นสิทธิสมบัติของ เจ เค โรวลิ่ง, วอร์เนอร์ บราส์, บลูมส์บิวรี่, นานมี, ฯลฯ...
Summary: ด้วยความหึงเป็นเหตุ
ุAuthor notes:
Thanks สำหรับผู้ตรวจทานอักษรให้ข้าพเจ้า Mira

ลงผลงานครั้งแรกที่ บอร์ดกริม 4.มค.48

..................................................
13 February : Night

เปลวไฟสีส้มลามเลียขอนไม้ดุ้นใหญ่ เผาไหม้ให้เกิดความอบอุ่นแผ่กระจายไปจนทั่วห้อง ที่โอบล้อมด้วยกำแพงหินซึ่งทั้งเย็นและชื้น รู้สึกได้ถึงความมีชีวิตขึ้นมาบ้าง แสงเทียนจากตะเกียงข้างกำแพงส่องไฟสีอ่อนดูชวนฝันและลึกลับ ก่อให้เกิดเงาทาบที่มีการเคลื่อนไหวรุนแรงและเนิบนาบสืบเนื่องกันเกือบตลอดคืน เสียงหอบครางฟังไม่เป็นภาษาเหมือนคนจะขาดใจตายดังอยู่กลางห้องบนเตียงสี่เสาขนาด K ไซส์ เสียงร้องแหลมสูงขึ้นเมื่อถึงยอดปรารถนา สองร่างทาบทับนัวเนียจนกระทั่งการหายใจอยู่ในระดับปรกติ

“ เฮ้! ไม่เป็นไรนะ ” เสียงทุ้มถามขณะมือก็ลูบไล้ใบหน้าขาวซีด ซึ่งบัดนี้แดงเรื่อเพราะความเร่าร้อนเมื่อครู่ยังไม่จางหายดี อย่างเบามือ

“ อือ ชั้น ok นายละ..ดีไม๊” ริมฝีปากแดงช้ำถามกลับพร้อมด้วยรอยยิ้มจาง ๆ แสนอ่อนหวาน

“ ที่สุด~”จมูกชนจมูกปัดกันไปมาเล็กน้อย รอยยิ้มที่มีให้แก่กัน สายตาประสานกันเต็มไปด้วยร่องรอยของความสุขสม ก่อนค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง โน้มริมฝีปากสัมผัสกันแผ่วเบา..อีกครั้ง…จูบบาง ๆ ที่เต็มไปด้วยความรักคุกรุ่น

“ นี่..พรุ่งนี้เรา ” ชายหนุ่มเล็งโอกาสที่อีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดีน่ากล่อมให้ยอมกันง่าย ๆ

“ ม่ายยยยยยยยย..! ” คำปฏิเสธนั้นชัดเจน

“ ยังไม่ทันพูดอะไรเลย ”

“ รู้น่าว่าอยากได้อะไร แต่มัน..”

“ ทำไมต้องอายสายตาคนอื่นด้วยเล่า พรุ่งนี้มันควรเป็นวันของเรานะ ที่รัก ”

“ ซีริ มันน่าอายจะตายยยยย ป่านนี้แล้วไปทำแบบนั้น โฮ้ย! ” ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาแสนโหดมาทำเสียงแบบนี้ใครได้ยินคงเกิดอาการบ้ากันบ้างหรอก แต่สำหรับคนรักอย่างเขามันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ไม่อยากให้ใครได้เห็น ‘ ก็คนมันหวงนี่ ’

“ ชั้นไม่อายนิ หรือนายอยากปิดเรื่องของเราตลอดชาติ ชั้นไม่อยากให้ใครมายุ่งกับนายเข้าใจไม๊ ” ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งไม่อาทรต่อความเย็นใดๆ

“ ซีเรียส แบล็ค นายหึงไม่เข้าเรื่องอีกแล้วนะ ” เจ้าของห้องลุกขึ้งนั่งเผชิญหน้าซึ่งกันและกัน

“ นายก็อย่ารับของพวกนั้นสิ ”

“ ซีริ ชั้นไม่เคยรับ แต่มันหาที่มาไม่ได้ แล้วนายจะให้ชั้นทำไง ทิ้งเหรอ ช็อกโกแลตมันอร่อยอ่ะ เสียดาย ” สเนปทำหน้าขออภัยนิด ๆ ต่อคนรักที่ตาเริ่มขวางอีกแล้ว

“ ใช่ ไม่เคยรับเลยนะนั่น” ซีเรียสส่งสายตาเคืองมาให้ก่อนว่าต่อ “ ทิ้งไปเลย ไม่ต้องเก็บมา เมื่ออาทิตย์ก่อนจำได้ไหม๊ ยังไม่หายโกรธนะเซเวอรัส” ชายหนุ่มต่อว่าคนรัก

“ ซีเรียส นายก็รู้ว่าชั้นไม่ได้เป็นฝ่ายทำนะ เด็กนั่นทำเองอ่ะ ใครจะคิดว่ายัยเด็กนั่นจ้องหาโอกาสทำอยู่เล่า ”

“ นายบื้อขนาดให้ยัยเด็กนั่นเกือบงาบนายได้เนี่ย ไม่สมเป็นนายเลย ”

“ ไม่ขนาดนั้น แค่จูบเอง นายคิดเว่อร์อีกแล้ว ของขวัญหรือช็อกโกแลตชั้นก็ไม่เคยรับกับมือ มีแต่นายแหล่ะโปรยไปเหอะ หวังว่าพรุ่งนี้คงจะได้เยอะนะ พ่ออาจารย์รูปโคตรหล่อ ชั้นไม่ตั้งใจ แต่นายนะเจตนาเลยนะ ” หลังจากถูกแขวะหาเรื่องมานาน ศ.จ.ชักเคืองเลยโต้กลับบ้าง แล้วหันหน้าหนีอีกฝ่ายซะงั้นเพื่อระงับอารมณ์ที่ชักจะเดือด ๆ

“ ชั้นก็แค่คุยเล่นเอง ไม่มีอะไรลึกซึ้งซักติ๊ดเดียว ” ซีเรียสเริ่มเห็นแววว่าถ้าปล่อยเรื่องให้เลยเถิดไปอีก มีหวังพรุ่งนี้คงจะกลายเป็นวันเฉาแน่ เลยต้องเอาใจคนรักไว้ก่อนแล้วขยับตัวเข้าไปกอดอีกฝ่ายไว้ และวางคางไว้ตรงไหล่ของอีกฝ่าย

“ เห็นไม๊ ทีนี้ก็ไม่เท้าความเรื่องนี้อีกนะ ซีเรียส ” สเนปเปลี่ยนจากหันหลังให้กอด เป็นพลิกมากอดคอซีเรียสไว้แทน “ เอางี้ไหม๊ทำตามแผนนายก็ได้แต่ทำแบบเงียบ ๆ ไม่ให้ใครรู้ก็ได้ ไปที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา ไปกันสองคน ” จากท่างอนนิด ๆ ของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นหน้ามือหลังเท้าทีเดียว เมื่อเจอลูกอ้อนหยอดซะหวานสนิทแบบนี้

“ จริงนะ” ซีเรียสถาม ตาสีดำ ๆ แววขี้เล่นนั้น ทำให้คนอย่าง ศาสตราจารย์ผู้ได้ชื่อว่าเขี้ยวที่สุดในฮอกวอตส์อ่อนลงได้ทุกที

“ จริง ชั้นเคยโกหกนายเหรอ ” สเนปส่งสายตาหวานฉ่ำให้กับชายหนุ่ม จูบตรงปลายจมูกโด่งเป็นสันนั้นเบา ๆ อย่างเอาใจ

“ ทำไมเราลงเอยกันช้านักน้า ทั้งที่นายหวานขนาดนี้ ” ซีเรียสซุกหน้ากับซอกคอระหงที่มักเชิดใส่ใครก็ต