FanficHP :Like a Dream [HP/DM]

posted on 19 Dec 2007 09:59 by mrwar in HP

Title: Like a Dream
Author:
war
Pairing: HP/DM
Rating:...PG-13
Disclaimer: เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิง เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ และ ตัวละครจากในเรื่อง เป็นสิทธิสมบัติของ เจ เค โรวลิ่ง, วอร์เนอร์ บราส์, บลูมส์บิวรี่, นานมี, ฯลฯ...
Summary: ....
Author notes: ลงครั้งแรกเมื่อ 25 กย. 47 ที่บอร์ดกริมและ บอร์ดอายูโยะ
.....................................................................

Harry's

ความรู้สึกปวดร้าวติดแน่นหนึบมานานนับปี...

วันนี้อีกครั้งหนึ่ง...ชั้นไม่ลืมนาย …

หายใจไม่ออก อึดอัด เหมือนหัวใจมันบีบรัดไม่เข้ากับจังหวะของการหายใจ...ชั้นไม่ชอบความรู้สึกนี้ แต่นายจะเป็นสุขไหม๊ถ้าบอกว่า เพราะชั้นรักนาย

ปฏิทินแสดงตัวเลขปรกติของมันและผู้คนมากมายลำลึกถึงวันที่สร้างความเจ็บปวดที่สุด...ชั้นเองก็เช่นกัน...

เราเคยพูดถึงอนาคต แต่มันเปลี่ยนไป นายไม่อยู่ในอนาคตของชั้นแต่นายไม่เคยหายไป จากชั้น รู้ไหม๊

ชั้นจะเข้มแข็งทุกครั้งที่นึกถึงนาย นายเป็นจุดหมายให้ชั้นนายรู้ดี

การเสียสละของนายทำให้ชั้นมีชีวิต ร่างกายของนายทำให้เลือดชั้นร้อนขึ้น ความรักของนายทำให้ใจชั้นยังอบอุ่น

“ ชั้นรักนาย...นายรู้ใช่ไหม๊ ” เสียงแผ่วเบาสั่นเครือไร้เรี่ยวแรงชั้นยังจำได้

นายถามแต่นายไม่รอฟังคำตอบให้จบ นาย..จากชั้นไป …“ รู้สิ...”

ชั้นตะโกนจนสุดเสียง ร้องไห้จนไม่รู้ว่ามันแห้งเหือดไปเมื่อไหร่ แต่นายไม่กลับมา...I miss you love

มีผู้คนนำดอกไม้มาให้ทุกๆปี …พวกเขารักนาย…10 ปีแล้วนะ

รอนกับเฮอร์ไมโอนี่แต่งงานกัน พวกเขาตั้งชื่อลูกตามนาย นิสัยของเจ้าหนูเหมือนนายเลย รอนต้องยอมซื้อไม้กวาดอันเล็กๆให้เพราะเจ้าหนูรบเร้าไม่หยุดหย่อน

เขาเรียก ชั้นว่า ลุง ชั้นไม่เคยแม้แต่คิดว่าจะได้เป็น ดวงตาเขาไม่ใช่สีเดียวกับนายแต่มันทำให้นึกถึงนาย เวลานายอ้อนชั้น รอยยิ้มของนายสดใสคล้ายเด็กแต่ดวงตาเท่านั้นที่แสดงความกร้าวแกร่ง

ชั้นนำลิลลี่ที่นายชอบมาด้วย ดอกไม้ที่เหมือนชื่อแม่ชั้น นายก็เช่นกัน..บริสุทธิ์เหมือนกันไม่มีผิด

จูบนี่ชั้นให้นาย จนกว่าเราจะได้พบกัน

‘ ชีวิตนะสวยงามแฮร์รี่ แม้มันจะเจ็บปวด นายอยู่ได้ใช่ไหม๊ถ้าไม่มีชั้น ’

นายพูดมันเสมอๆเหมือนนายจะรู้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน นายยิ้มเศร้าๆเมื่อชั้นรับคำ ชั้นรู้ว่านั้นไม่ใช่เศร้าเพราะชั้นยินดีที่อยู่แม้ไม่มีนาย แต่นายรู้ว่าชั้นโกหก นายย้ำทุกครั้งที่เรากำลังมีความสุข เตือนให้ชั้นรักนายน้อยลง แต่นายไม่ทำแบบเดียวกันเลย 

Hermione’

“ ชั้นกลัว ไมนี่ แฮร์รี่รอคอยเขา จนชั้นกลัวว่าเขาจะตายตามกันไป ” สามีของชั้นเครียดเมื่อเห็นอาการของแฮร์รี่ ใช่ชั้นกลัวเช่นกันแต่ชั้นแน่ใจว่า แฮร์รี่จะไม่มีวันทำร้ายตัวเองเพราะ เขาอยากให้แฮร์รี่มีชีวิต

“ เขาจะ ok รอน แฮร์รี่เชื่อว่าเขาจะกลับมา เราก็ควรคิดเช่นกัน ” ชั้นเชื่อแบบนั้นเพราะมั่นใจความรักที่เขามีให้กัน

“ แต่นี่ 10 ปีแล้วนะไมนี่ ความมั่นใจของแฮร์รี่จะยังเหมือนเดิมเหรอ สเนปบอกว่าราว 3 ปี แต่นี่เลยมา นานแล้วมันยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง เขายังดูเหมือนเด็กอายุ 19 อยู่เลย ”

“ มันต้องใช้เวลาเกินกว่าที่เราคาด สเนปก็บอกแล้วว่าเขาเสียหายมาก โอกาสก็มีเพียง 30% เท่านั้น ได้แค่นี้นับว่าดีแล้ว เราได้แต่รอเท่านั้น และแฮร์รี่จะรออย่างไม่ย่อท้อด้วย ”

ชั้นมีความเชื่อเช่นนั้น มันคงจะแปลกถ้าบอกเหตุผลคือเซ้นส์ของผู้หญิง ชั้นไม่เคยเห็นใครรักกันเท่าพวกเขา ไม่ใช่เพียงคำพูดที่สื่อถึงกัน ร่างกาย สายตามันชัดเจนกว่าทุกๆคำในโลกที่ชั้นเคยได้ยิน มันลึกซึ้งจนไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง น่าอิจฉา ชั้นเพียงแต่ภาวนาให้ความรักนั้นคงอยู่ และสมหวังในที่สุด


Herm’s son

เจ้าของดอกลิลลี่ที่ลุงปลูกไว้เป็นเจ้าหญิงผิวขาวซีด มีผมสีเงินยาว ลุงบอกว่าซักวันเจ้าหญิงจะตื่นขึ้นมา

ผมไปเยี่ยมเจ้าหญิงบ่อยแต่เธอไม่ตื่นขึ้นมาเลย ลุงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ทุกครั้ง

ลุงเล่าว่า ‘ เจ้าหญิงเป็นเด็กซุกซน เอาแต่ใจตัวเอง เจ้าหญิงรักการผจญภัย และกล้าหาญ วันหนึ่งเจ้าหญิงพบรักแท้ แต่แล้วความสุขก็อยู่ไม่นานความชั่วร้ายก็ย่างกลายเข้ามาในเมือง โดยพ่อมดชั่วร้ายที่ปารถนาอยากจะเป็นเจ้าเมือง วันที่พ่อมดบุกเข้ามาเจ้าหญิงเอาตัวบังเจ้าชายจากเวทมนตร์ชั่วร้ายในที่สุดพ่อมดถูกเจ้าชายฆ่าตายและขับไล่ความมืดออกไปจากเมือง โชคร้ายในความโชคดี ความตายมิอาจพรากเจ้าหญิงไปจากเจ้าชายได้ เธอเพียงแต่หลับไป เพราะหมอยาได้ช่วยนางไว้ทัน แต่เจ้าหญิงจะตื่นหรือไม่อยู่ที่ความรักของเจ้าชาย เมื่อความรักเพียงพอแล้ว เจ้าหญิงจะกลับคืนชีวิต จากวันนั้นจนวันนี้เจ้าชายเฝ้ารอเจ้าหญิงด้วยความรักโดยหวังว่าเธอจะกลับคืนมาในซักวัน ’

‘ Sweet Dream Sweetie ’ ลุงบอกว่ามันเป็นคาถาให้เจ้าหญิงหลับสบาย วันที่เจ้าหญิงตื่นขึ้นมาเจ้าหญิงจะอารมณ์ดีเพราะนอนเต็มอิ่ม

พอผมถามว่าลุงจุ๊บเจ้าหญิงทำไมลุงไม่ใช่เจ้าชายซะหน่อย ลุงว่า ‘ เจ้าชายฝากลุงให้จุ๊บราตรีสวัสดิ์เจ้าหญิง ’


Severus’

เดรโก ลูกชาย เธอนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นร่างกายสูญเสียความร้อนอย่างรวดเร็ว เซลในร่างกายเริ่มหยุดทำงานชั้นหวาดกลัวเมื่อเธอล้มลง วิธีเดียวที่ชั้นคิดออก แช่งแข็งเซลในร่างกายเธอชั่วขณะ ด้วยความเย็นระดับองศาศูนย์สมบูรณ์แบบ แม้มันจะมีความเสี่ยงสูงชั้นก็ยอมที่จะเสี่ยง มีเวลา 48ชั่วโมงเพื่อถอนเวทมนตร์คืนเซลล์ให้เธอเพื่อมีชีวิตอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นชั้นจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล มีคาถากำกับอีกบทเพื่อช่วยในการรักษาเธอ คือชะลอเซลล์และจึงเริ่มทำการรักษา มันเป็นวิธีที่อยู่ในระหว่างวิจัยยังมีความไม่แน่นอนอยู่มาก เปอร์เซ็นที่ได้มีการทดลองผิดพลาดกว่า60% มีเพียง30% ในการกลับมามีชีวิตและนั้นก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ยังไม่มีการลองกับคน เธอเป็นคนแรกที่รักษาด้วยวิธีการนี้ ชั้นสามารถช่วยให้เธอหายใจมีร่างกายสมบูรณ์แต่ไม่สามารถทำให้เธอลืมตาได้ อาจจะเพราะการรักษาทำได้แต่เพียงร่างกาย ชั้นไม่อาจปลุกวิญญาณเธอได้ ยิ่งคาถาที่ใช้มีระดับเสียหายเพียงไหน การกลับมายิ่งยากขึ้นเท่านั้น

เธอนอนแน่นิ่งแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลง สิ่งที่ทำให้รู้สึกถึงการมีชีวิตคือเซลล์ที่มีการเปลี่ยนแปลง เส้นผมยาวขึ้นเรื่อยๆ เล็บก็เช่นกันแต่มันจะถูกเจียนมนให้สวยได้รูปเหมือนตอนเธอมีชีวิตอยู่เพราะคนรักของเธอเฝ้าดูแลไม่ห่าง ใบหน้าของเธอมีเค้าความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแต่ก็ยังอ่อนเยาว์เหลือเกิน ชั้นคาดว่าเธอจะฟื้นในอีก 3 ปีแต่นี่มันเลยมา 7 ปีแล้ว 10 ปีที่ยาวนาน จนนึกว่าอาจจะต้องตายก่อนเธอฟื้นขึ้นมารึเปล่า ชั้นได้แต่รอเหมือนที่คนอื่นรอเท่านั้น

ชั้นต้องยอมรับว่าคนรักของเธอว่าเขาดีกว่าที่ชั้นเคยคิด ไม่หรอกเขาคงดีมานานแล้วแต่ชั้นยอมรับไม่ลง มันก็เป็นความทิฐิอย่างนึงของชั้นเอง ท้ายที่สุดแม้ความสัมพันธ์ระหว่างเราจะไม่ดีนักแต่เราก็รักในคนคนเดียวกัน คือเธอ ‘ลูกชาย’ ชั้นเรียนรู้ที่จะรักเขาได้เพื่อเธอ รีบๆฟื้นขึ้นมาเถอะ เธอทำให้หัวใจคนหลายคนบอบช้ำอย่างไม่น่าเชื่อ เธอเป็นที่รักรู้ไหม๊ กลับมาเถอะเพราะยังมีคนต้องการเธอ

ความรักที่เขาให้เธอ ชั้นเห็นแล้วรู้สึกทรมาน เขาเจ็บพอแล้วสำหรับชีวิต ชั้นรู้ดีว่าชีวิตคนเราควรมีความหวัง แต่ความหวังหลายครั้งก็ทำลายคนมากมาย

มันน่าเศร้าเหลือเกินลูกชาย ที่ชั้นอาจจะไม่มีโอกาสเห็นเธอตื่นขึ้น ชั้นอ่อนล้าเกินไปแล้ว


Remus’

มันเป็นวันที่วุ่นวายและโกลาหน ทางโรงพยาบาลเรียกพบผู้เกี่ยวข้องด่วน ตอนชั้นไปถึงเซเวอรัสอยู่ที่นั้นแล้ว ตรงหน้าห้องฉุกเฉินด้วยในหน้าเรียบเฉย

แฮร์รี่นั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน ชั้นมองเห็นความหวั่นไหวและหวาดกลัวฉาบอยู่ทั่วหน้าแฮร์รี่ ‘นี่เขาต้องสูญเสียอีกแล้วเหรอ ’

“ เซเวอรัส ? ” ผมเรียกเขา เขาพยักหน้ามองแฮร์รี่ก่อนเดินผ่านมา เขาอธิบายคร่าวๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น เขายังคงมีท่าทางที่เข้มแข็ง แต่ผมเห็นในแววตาเขามันเศร้าเหลือเกิน

“ นานแค่ไหนแล้ว”ผมถาม

“ 3 ชั่วโมง ” เขาตอบขณะจ้องมองประตูห้องที่ยังปิดอยู่ เขามีท่าทีเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง เขาคงรีบมา แม้แต่เสื้อกราวในห้องแล็ปเขาก็ไม่ได้ถอดออกเลย

บนทางเดินที่เงียบเชียบและกลิ่นยาฆ่าเชื้อ มันทำให้ความคิดของผมยิ่งเตลิดกว่าเดิม เวลาผ่านไปเนินนานราวกับเป็นวัน ประมาณชั่วโมงหลังจากนั้น ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับที่ร่างของเดรโกออกมาจากห้องฉุกเฉิน

“ เรายังไม่ทราบสาเหตุที่ทำให้เกิดโคม่า เราตรวจทุกจุดแล้ว นอกจากหยุดหายใจไปเฉยๆ ไม่มีอะไรอีกเราเรียกเขากลับมาได้ ผมทำดีที่สุดแล้วศาสตราจารย์ ” หมอทำหน้าสลดไปกับเหตุการณ์อาจจะเพราะทราบเรื่องราวอยู่บ้างจึงออกอาการแบบนั้น สเนปไม่กล่าวตอบอะไรเพียงพยักหน้าเข้าใจ

“ แล้วจะเยี่ยมเขาได้เมื่อไหร่ ” แฮร์รี่ถามด้วยสีหน้าไม่ดีขึ้นเท่าไหร่

“ จริงๆอยู่ดูอาการซักคนก็ดีครับเฝ้าเขา ให้กำลังใจอยู่ข้างๆ ” หมอยิ้มให้แฮร์รี่ก่อนพูด ลูกชายของเจมส์ลุกตามเตียงเดรโกไป มีผมและสเนปยืนฟังหมออยู่ครู่หนึ่งก่อนตามไปที่ห้องของเดรโก

แฮร์รี่ นั่งอยู่ข้างเตียง เหมือนคนหมดแรง เขาพึมพำเหมือนปรึกษา แต่มันก็แค่การระบายออกของเขา เมื่อเขาได้ยินพวกเราเข้ามา

“ ผมจะทำยังไงให้เขากลับมารีมี่ หรือเขาตายแล้วจริงๆ ผมยื้อเขาไว้ได้แค่ร่างกายเหรอ ? ” ขอบตาของเขาเริ่มมีน้ำตาเอ่อล้น เขาปัดมันทิ้งด้วยหลังมืออย่างรำคาญใจ ผมก้าวเข้าไปยืนข้างๆเขาวางมือบนหัวไหล่เพื่อให้กำลังใจ ผมไม่รู้ว่าต้องตอบเขายังไง และถ้าพูดออกไปแฮร์รี่จะรู้สึกยังไง ไหนจะเซเวอรัสอีก

“ ผมทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อให้เขากลับมา ผมสื่อไม่ถึงเขาเหรอ หัวใจเขาเต้นได้ ลมหายใจเขาก็มี ร่างกายไม่มีบาดแผล อะไรจะทำให้เขาฟื้น เซเวอรัสบอกผมที ” แฮร์รี่มองไปยังเซเวอรัสที่อยู่อีกด้านของเตียง ผมเห็นแววตาเศร้าใจและอึดอัดต่อคำถามนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ตอบ

“ ชั้นทำทุกอย่างในความสามารถของชั้นแล้วแฮร์รี่ ชั้นทำได้แค่นี้จริงๆ ภาวนาเข้าแฮร์รี่อย่างสุดท้ายที่จะทำได้ ” เขากล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริงเสมอเหมือนคราวซีเรียส เขาเก็บความเสียใจไว้ไม่บอกใครว่าเขากำลังทรมานแค่ไหน เขาทำให้ผมรู้สึกเข้มแข็งตามไปด้วย แฮร์รี่ร้องไห้เงียบๆ ท่าทีของเขายิ่งทำให้ผมปวดใจ เจมส์ลูกชายนายจะแย่แล้วนะ ช่วยส่งปาฏิหาริย์มาให้เขาทีเถอะ


Ron’s

ผมรู้ข่าวอาการเดรโกจากรีมัสในตอนเช้า ผมตาสว่างทันทีแล้วรีบไปเยี่ยมดูอาการเขา ผมเจอแฮร์รี่ฟุบหลับบนโซฟา เแฮร์รี่ดูเหนื่อยล้า เป็นผมก็คงเหมือนกันถ้าคนที่ผมรักอยู่ในสภาพนี้ ผมห่วงแฮร์รี่มากกว่าเดรโก บางทีกับเดรโก ผมแอบทำใจว่าเขาอาจจะจากเราไปแล้วที่เหลือก็แค่ซากชีวิตของเขา และผมก็อดเศร้าไม่ได้ที่เพื่อนรักคนนึงจากไป เราผ่านหลายสิ่งมาด้วยกัน เขาเข้ามาช่วยผมจากการต้านผู้เสพความตายซึ่งเขาทิ้งผมไปก็รอด แต่เขากลับปักหลังสู่ไม่ถอย เขาทำมากกว่าจะพูดเสมอ ผมละซึ้งใจจริงๆ

เดรโกยอมตายเพื่อให้แฮร์รี่มีชีวิต ผมภาวนาว่าแฮร์รี่จะอยู่เพื่อคำสัญญาที่ให้ไว้ แต่ลึกๆผมกลัวว่าแฮร์รี่จะฆ่าตัวตายในซักวัน เหตุการณ์นั้นไม่ไกลเลย เมื่อโทรศัพท์ด่วนจากโรงพยาบาลโทรมาหาผมขณะที่ผมอยู่ระหว่างงาน ว่าเดรโกโคม่าอีกครั้ง เวลานั้นเราอาจจะต้องทำใจกันจริงๆ ว่าเขาจะไม่อยู่อีกแล้ว

ผมไปถึง แฮร์รี่กำลังถือปืนในมือเขาก้มตัวอยู่เหนือเดรโก สเนปกลิ้งอยู่กับพื้นข้างเตียง แจกันแตกกระจาย

“ ชั้นจะตายแล้วเดรโก ไปอยู่ด้วยกันดีไหม๊ สองคน ด้วยกันนะ ”

“ แฮร์รี่ หยุดนะ ” ผมตะโกนออกไปด้วยความกลัว กลัวว่าเขาจะทำร้ายเดรโก และตัวเอง

“ ไม่ ”แฮร์รี่หันมาตะหวาดใส่ผม หน้าตาของเขาเหมือนคนใกล้ตายเอาจริงๆ “ เขาจะจากชั้นไปแล้วรอน ชั้นอยู่ไม่ได้ ” แฮร์รี่ร้องไห้ มันเหมือนกับวันนั้นที่เขานึกว่าเดรโกตายแล้ว

“ แต่นายผิดสัญญากับเดรโก แฮร์รี่นายสัญญาว่าจะมีชีวิต เขาตายได้เพื่อให้นายมีชีวิต แล้วนายทำอะไร ? ”ผมหมดปัญญาจริงๆเมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่ผมกลัว ผมพูดทุกอย่างเพื่อให้แฮร์รี่หยุด

“ เพื่อน นายรู้ใจเขาที่สุดใช่ไหม๊ รู้ว่าเขาปารถนาอะไร เขาอยากให้นายมีความสุข อยากให้นายมีชีวิต ” แฮร์รี่เริ่มฟังผม มากขึ้น

“ เดรโก! เดรโก! เรียกหมอวิสลี่ย์ ” เสียงของสเนปแทรกขึ้นมาผมลืมเขาไปสนิทเลย ตอนนั้นผมยังงงๆ แฮร์รี่ไม่มองผมอีกแล้วสายตาเขาอยู่ที่เดรโก ผมรู้มันมีบางสิ่งผิดปรกติ แฮร์รี่ทำหน้าแบบที่ผมบรรยายไม่ได้ว่ามันคืออะไร ตกใจ ดีใจ หวั่นใจ ไม่รู้สิ อย่างน้อยผมรู้สึกโล่งอกนิด

ปาฏิหาริย์ หรือพลังรักของแฮร์รี่ผมไม่รู้ เดรโกฟื้นขึ้นมา สเนปถึงบอกให้ผมเรียกหมอ พวกเราอยู่ด้านนอกห้องตรวจเช็ค สเนปกับแฮร์รี่จ้องประตูห้องไม่กระพริบตา รีมัส เฮิอร์ม และ จูเนียร์ ตามมาสมทบทีหลัง

ผมคาดหวังว่า การรอคอย 10 ปีของเราจะสิ้นสุดเสียที...
.
.
.
.
Draco’

ผมได้ยินเสียงเรียก เรียกจากที่ไกลมากมันแผ่วเบาและน่ารำคาญ เสียงนุ่มๆทุ่มบนกับเสียสะอื้น ผมกำลังหลับสบายอยู่เลย แต่เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยและผมก็นึกถึงแฮร์รี่

‘ ใช่แฮร์รี่รึเปล่า ’ เสียงอะไรดังก้องไปหมด ผมลืมตาไม่ขึ้น ร่างกายก็แสนหนักผมรู้สึกว่าต้องตื่นดูแฮร์รี่ว่าเขาเป็นอะไร ทำไมถึงต้องร้องไห้แบบนั้น แล้วเขาตะโกนใส่ใครน่ะ

‘แฮร์รี่’ ............ “แฮ..ร์รี่.....แฮร์.....รี่ ”ผมรู้สึกว่าคอผมแสบปากผมขยับแทบไม่ได้ นานแค่ไหนไม่รู้ แต่มันนานขนาดว่ากระดูกตรงไหนผมขยับ กล้ามเนื้อผมเกร็งตรงไหน ผมรู้สึกถึงมันได้ ผมเหนื่อยมากกว่าจะเอ่อชื่อออกไปได้ แล้วเสียงรอบตัวผมก็ดังขึ้นอีกครั้ง ผมรู้สึกมึนๆ

มารู้ตัวอีกที ผมกำลังอยู่ที่ไหนซักแห่ง ผมนอนอยู่บนเตียง ผมสีดำแสนคุ้นเคยซบใบหน้าอยู่ข้างๆผม สีหน้าเขากำลังหลับลึก ผมสีดำของเขามันนิ่มแล้วก็ยุ่ง ผมเผลอตัวอดเล่นด้วยความคุ้นเคยไม่ได้ ไม่คิดว่าจะทำให้เขาตื่นเลยจริงๆ

“ ฮือ! ” เขาขยับตัวนั่ง ตาสีเขียวมรกตของเขาโต ปากของเขาอ้าค้าง ปฏิกิริยาของเขาน่ารักดีจัง “ เดรโก ”

“ ก็ชั้นนะสิ ” คอผมไม่เจ็บผมพูดได้เหมือนปรกติ แต่ผมรู้สึกงงๆนิดหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนว่าแฮร์รี่จะดูโตขึ้นและเราสงบสุขดี สงครามล่ะ

“เดรโก ” เขาเรียกชื่อผมอีกครั้ง เขาทำหน้าราวกับฝันไป และเขาจูบผมแบบไม่ให้ตั้งตัว จูบนั้นแสนหวาน ทำไมผมคิดถึงมันเหลือเกิน นุ่มนวลละเมียดละไม จังหวะของเขา นิ้วของเขา กลิ่นของเขา ความทรงจำของผมกำลังกลับมา ผมน่าจะตายแล้ว ทำไมผมยังมีชีวิตอยู่ แต่เอาไว้ผมกับเขาทบทวนความหลังเสร็จแล้ว เขาคงยินดีจะตอบผมละนะ

……………………………….FIN…………………………………….

Comment

Comment:

Tweet

โอวว
สงสารสเนป -*-
ไม่รู้ทำไมอ่ะแต่รู้สึกสงสารง่าา
confused smile

#3 By Donald Pako (69.206.170.59) on 2007-12-27 02:34

เอิ้กกกกกกกกกกก
เลือดกำเดาจะพุ่ง หงะแต่งได้ดีจัง
มาเยี่ยมชมนะค้าขอบใจที่ไปเยี่ยมบลอกค่าว่างๆมาเยี่ยมชมใหม่นะคะ

#2 By Jp-DaRk DeViL on 2007-12-20 02:21

รู้สึกเหมือนไม่เคยอ่านมาก่อนแหะ สงสัยหลงหูหลงตาไป

เข้ามากรี๊ดกร้าดดดด ชอบบบบบบ การลำดับเรื่องจังฮะท่าน ><b

#1 By เฟียร์ . Fiar on 2007-12-19 23:14