Figment

Title: No Doubt 04
Author: war(rior)
Category: AU,Drama,Romance,Angst
Pairing: SB / SS
Rating: PG -13(เรทต่ำขัดใจจริงๆ)
Disclaimer: เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิง เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ และ ตัวละครจากในเรื่อง เป็นสิทธิสมบัติของ เจ เค โรวลิ่ง, วอร์เนอร์ บราส์, บลูมส์บิวรี่, นานมี, ฯลฯ...
Summary: ...ซีเรียสและสเนปมีความสำผัสก่อนเรียนจบผ่านมาจน 3ปี พวกเขาก็ไม่อาจก้าวผ่านกำแพงทิฐิของตัวเองลงได้ สเนปตัดสินใจบอกเลิกด้วยการโกหกคำโตที่ไม่สำเร็จและหนีซีเรียสมา แต่ด้วยการตัดสินใจประชดประชันชีวิตสเนปก้าวสู่ทางที่ไม่อาจหวนคืน
Author notes: เวลาอ่านเจอคำผิดตรงไหน บอกกันนิดนึง ผิดพลาดประการใดบอก
.............................................................

Pov’ Sirius

ก้าวแรกที่ผมลงเหยียบพื้นผมรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที ร่างกายที่ฝ่าลมหนาวมาตลอดจนถึงฮอกวอตส์ จุดที่เจ้านกนั้นหยุดผมโล่งใจ ใกล้ถึงจุดหมายเหลือเกิน ผมร่ายมนตร์ง่ายๆไล่หิมะที่เกาะตามเนื้อตัวผมให้ออกไปจนหมด ก่อนจะหันไปกำกับคาถาใส่รถมอเตอร์ไซค์ให้มันอยู่กับที่ไปไหนไม่ได้แต่ผมยังไม่ลืมลงป้องกันความชื้นจากหิมะให้มันด้วย

ผมเงยหน้ามองกำแพงตระหง่านที่แสนคุ้นเคย

สองขาของผมเดินไปข้างหน้าสองมือดันประตูเข้าไปสู่ภายในโดยไม่เสียเวลาเจรจาคุยกับประตูทางเข้า ได้ผล ประตูนั้นถูกดันเปิดง่ายดาย แน่ใจได้เลยว่าดัมเบิ้ลดอร์รู้ทุกอย่างเหมือนอย่างที่เขารู้เสมอมา ความรู้สึกซ่อนเร้นภายใต้ความรังเกียจที่ผมแสดงออก... ระหว่างความชิงชังนั้นผมปรารถนาการครอบครอง ผมได้รู้ว่าคำเตือนของเขานั้นกระทบใจอยู่หลายครั้งหลายครา ‘ทุกๆการกระทำมันส่งผลถึงตัวเราเองเสมอ ขอให้เธอแน่ใจว่าเธอทำอะไร ซีเรียส’

ต่อให้อยู่ในฝูงชนนับล้านก็ไม่อาจถมความเดียวดายของหัวใจเราได้...

“เมอร์รี่คริสมาสซีเรียส มีธุระอะไรเร่งด่วนอย่างนั้นหรือ ถึงได้มาเอาช่วงนี้” ใบหน้าเปื้อนยิ้ม นัยน์ตาเป็นประกายสุกใสภายใต้กรอบแว่นจันทร์ครึ่งดวง เขาช่างเหมือนกับครั้งล่าสุดที่เจอ ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกรู้ไปเสียทุกสิ่งจนน่าหงุดหงิด เล่นเอาผมเขินนิด

“ สวัสดีครับศาสตราจารย์ ขอโทษที่รบกวนกระทันหัน ผมมาตามหาหัวขโมยครับ ” นึกๆแล้วเป็นคำพูดโรแมนติกปนขำดีพิลึกแต่เห็นหน้าชายชราแล้วผมรู้สึกวางใจจนกล้าพูดออกมาละมั้ง

“ ใครกันนั่น ที่กล้าหาญ ว่าแต่อะไรที่หายไปเหรอ ซีเรียส” น้ำเสียงเรียบๆของเขาเจือความขันอยู่ในที

“ หัวใจครับ เซเวอรัส สเนปขโมยหัวใจผมมาอย่างโหดร้าย ไม่ทราบเขาพักอยู่ห้องไหนครับ”

“ โอ้จริงเหรอ งั้นเธอเก็บหัวใจพ่อหนุ่มน้อยคนนั้นได้รึเปล่า เห็นตอนเขามาถึงที่นี้ดูเหมือนจะทำหายไประหว่างทางรึไงเนี่ย” โฮะๆอยากขำ ตาแก่นี่รู้ดีเกินไปจริงๆจนน่ากลัวอีกแล้ว มันทำผมเขินจริงๆ

“ จริงเหรอครับ บังเอิญมากครับเพราะหัวขโมยคนนั้น ทำตกไว้ที่ผมพอดี ”

“ อืม...เขาอยู่ห้องใต้ดินทางลงทิศตะวันออก ตรงไปเลี้ยวซ้ายห้องแรกนั้นละ อ้ะ!ซีเรียส ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหนักแน่นเข้าไว้นะ ” ภายใต้กรอบแว่นครึ่งเสี้ยวเขาเอ็นดูผมจนอดกังวลกับคำแนะนำเขาไม่ได้ เวลาเขาพูดออะไรแบบนี้มักจะมีอะไรตามมาเสมอแต่ก็ช่างมันเถอะ ผมคงรู้ในซักวัน

“ ขอบคุณครับ” ผมรู้สึกขอบคุณทุกๆสิ่งในเสี่ยววินาทีนั้น ก่อนจะมุ่งไปยังทิศทางที่เซเวอรัสอยู่

‘หนักแน่นเข้าไว้..’ คำพูดนั้นมันเลือนรางเต็มที เมื่อร่างเขานิ่งไม่ไหวติง ขวดแก้วหล่นลงมากลิ้งอยู่บนพื้น ดูก็รู้ว่าภาพมันชวนคิดไปทางไหน

ผมถลาเข้าไป เขายังนิ่งไร้ปฏิกิริยารับรู้ คนสติดีอย่างเขาไม่รู้ตัวเป็นไปไม่ได้เลย

“เซเวอรัส...ไอ้บ้า...เป็นอะไรไป”

ผมได้รู้จักนาทีที่หัวใจหยุดเต้น มันไม่สามารถควบคุมอะไรไว้ได้เลย นาทีที่ขาดเขาไปตลอดกาล

ความรักที่เพียรสร้างหลุดลอยไปเหมือนสายลม ไม่เคยได้เป็นเจ้าของ ไม่เคยได้เป็นกรรมสิทธิ์ ได้เพียงความชื่นใจเมื่อยามสาลมเย็น ได้ความเร้าร้อนเมื่อสายลมระอุผ่าน

Pov’Sev

เวลาของเรานั้นเล็กน้อย ยิ่งกว่าน้อยเมื่อในที่สุดความรักและปรารถนาที่รอคอยมาสามปีมีวันนี้ อาจจะเป็นครั้งแรกที่อยู่กับเขาแล้วมีความสุขขนาดที่อยากตายซะตรงนี้ เดี๋ยวนี้ในอ้อมกอดของเขา แค่เพียงคิดน้ำตาล่วงรินอย่างไม่อาจห้าม...

“ อย่าดื้อสิ หันมาก่อน ” เขาใช้ปลายนิ้วแตะคางให้ต้องสบตาของเขา ใบหน้าของผมคงกำลังร้อนผ่าวอยู่แน่ๆ
รอยยยิ้มบาดตากรีดใจจ้องผมอยู่ครู่ก่อนจะปาดน้ำตาออก แล้วตวัดปลายลิ้นเลีย

“อือฮือ ขนาดน้ำตายังหวานขนาดนี้ ตอนกินนายต้องหวานกว่านี้แน่ๆ” พระเจ้าเขาเป็นผู้ชายบ้าๆชอบพูดจาแบบนี้อีกแล้ว ไอ้ที่ซึ้งๆหายหมดเลย แต่อย่างนั้นผมก็อดจะเขินจนหัวใจเต้นไม่ได้ เขาช่างทำให้ผู้ชายไร้เสน่ห์อย่างผมปั่นป่วนง่ายดายจริงๆ ผมนึกเกลียดอยู่ชั่วแวบก่อนจะเอนซบบ่าหลบสายตาเขา

“ ฉันรู้ว่านายเพลียๆ เอาไว้หม่ำวันหลังก็ได้ แต่ จูบก่อน เดี๋ยวให้นอน นะ นะ เร็วซี่” เขายังคลอเคลียไม่ห่าง ขณะที่ผมต้องปล่อยเขา จะดิ้นก็ไม่มีแรง อยากถามจริงๆว่าเขาตระหนักบ้างรึเปล่าว่าผมเพิ่งออกจากห้องพยาบาล ดูเขาไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่เลยยังเรียกร้องอยากจะทำอะไรต่อมิอะไรเหมือนเดิม ถึงอย่างนั้นผมก็มีความรักกับผู้ชายคนนี้ คำรักเชียวนะ
“ ไม่เอา ใช้ลิ้นด้วยอย่างนี้เขาเรียกว่าจูบที่ไหนเล่า”

“ ทำไมนายหื่นแบบนี้ ” ผมอดรนทนไม่ไหว จริงๆนี้มันเวลาที่ต้องซึ้ง มี‘เรา’อีกไม่นานแล้วนะ

“ นี้นายรักฉันไม่ใช่หรือไง ถามอะไรแบบนี้เล่า ฉันรักนาย ต้องการนายแทบบ้าอยู่แล้ว ไอ้ที่เราอยากจะฮื้อ...คนรักมันผิดตรงไหน ” ไอ้กริฟฟินดอร์บ้ามันพูดตรงเกินเหตุจริงๆ มันจะอายเป็นบ้างไหมนะ

“ กะ... ก้อ..ก็นาย ...บ้า! พูดซะตรง” อยากจะบ้ากับความกล้าหน้าด้านของซีเรียส ผมเขินจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว รู้ว่าหน้าผมร้อน ทั้งร้อนทั้งอาย

“ อย่าพูดทุเรศอีกนะ”ก่อนเขาจะพูดอะไรอีก ผมขู่เบาๆก่อนจะปิดปากเขาด้วยจูบที่เรียกร้องนักหนา แขนเขารัดรอบเอวยกตัวผมใกล้ยิ่งขึ้น สัมผัสมือเขาร้อนผ่าวแทบไหม้

“ โอ้ว สุดยอด อื้ม..” เขาครางเมื่อผมผละออก ลูกกะตาวิบวับนั้นกดศีรษะผมลงจูบอีกครั้ง

จูบร้อนผละออกไล้แก้มผมก่อนลงไปซุกกกหูและซอกคอ มันเคลิ้มจนสติเบลอ มือของเขาปลดเสื้อผมออก และควานลงเบื้องล่างอย่างรีบร้อน

“ อยากกินแทบบ้าเลย ” และเขาก็ทำอย่างที่พูดจริงๆ

ความรักของเขาสร้างความอบอุ่นในฤดูที่หนาวเหน็บไปเกือบตลอดคืน ความร้อนที่ถ่ายเทอย่างไม่มีรุ่งอรุณ รัก ผมอยากพูดคำนี้ตลอดไป ขออธิฐานได้ไหมให้รักของเราเป็นนิรันดร์

ซีเรียส

ที่ผ่านมาทุกอย่างฉันอาจเหมือนไม่มีความสุขแต่ฉันมีความสุขมาก สองวันก่อนที่นายมามันเหมือนปาฏิหาริย์ที่ถูกนายรัก ขอโทษนะและขอบคุณ เราจบกันเถอะนะ แล้วหากนายอภัยไม่ได้เกลียดฉันซักนิดก็ยังดี ฉันขอโทษ

เซเวอรัส สเนป

ใช่แล้วเป็นความเกลียดที่เขาพุ่งมา มันคงพอทำให้รู้ว่าเขาไม่ลืม แม้มันจะเป็นความเกลียดก็ตาม เกลียดเถอะอย่าได้รักคนที่ทำให้นายเจ็บเลย และยิ่งคนที่ทำร้ายเพราะประชดนั้นยิ่งไม่น่าจะมีใจให้ ทาสของดาร์ดลอร์ดไม่สมควรจะมีความรัก คนของภาคีฟินิกส์นอกจากเหยื่อตัวหนึ่งเท่านั้น

ผมจากไปใช่เพราะไม่รัก แต่เพราะรักของผมจึงทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่า ความเสี่ยงที่ผมทำไปอย่างประชดประชัน ผลของมันมหาศาล ชีวิตและหัวใจของผมอาจไม่พอทดแทน ขอแค่ให้เขามีชีวิตก็พอ เพราะเมื่อมีชีวิตก็ทำอะไรได้อีกมากรวมถึงมีความสุขด้วย

จดหมายในมือผมสั่นจนเกิดเสียง ผมหันไปมองซีเรียสอีกครั้ง จำให้นาน เวลานี้เท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ในฐานะคนรัก ผมรู้สึกไม่มีแรงเอาเสียเลย

จดหมายถูกวางลงบนโต๊ะและเริ่มแผนการที่ได้วางไว

้ไม้วิเศษในมือผมร่ายเหนือร่างซีเรียสให้แน่ใจว่าเขาจะหลับไปอีกนาน นานพอที่เขาจะตามผมไม่ทัน ผมก้าวชิดเตียง ยกมือเขาแนบแก้มไว้ จูบลงบนฝ่ามือนั้นและสาบานกับตัวเองว่าจะปกป้อง จะปกป้องเขาด้วยชีวิตที่เหลืออยู่ ตอบแทนเขาด้วยวิญญาณทั้งหมดที่มี

“ ลาก่อน ซีเรียส เพราะรักซีเรียส เพราะฉันรักนาย ... ชีวิตนี้วิญญาณ ที่มีเพื่อนายตลอดไป”

ผมเดินจากมาพร้อมกับสัมภาระทั้งหมดโดยไม่หันกลับไป ทางเดินของผมไม่หวนคืนตั้งแต่คืนนั้นและอีกในสองคืนผมจะถูกประทับตรา

“ เซเวอรัส เธอพร้อมแล้วใช่ไหม” เสียงมั่นใจในคราบชายสูงวัยของเขาถามขึ้น

ผมนิ่งมองเขาอยู่นานกว่าที่ผมจะพูดอะไรออกไปได้

“ ครับ...คุณรู้เหมือนผม มันแก้อะไรไม่ได้ ตั้งแต่รู้ว่ารัก ผมหยุดมันไม่ได้”

ผมหรือจะพร้อม ไม่ ผมไม่พร้อมแต่มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้

ผมจากไปใช่เพราะไม่รัก แต่เพราะรักของผมจึงทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่า ความเสี่ยงที่ผมทำไปอย่างประชดประชัน ผลของมันมหาศาล ชีวิตและหัวใจของผมอาจไม่พอทดแทน ขอแค่ให้เขามีชีวิตก็พอ เพราะเมื่อมีชีวิตก็ทำอะไรได้อีกมากรวมถึงมีความสุขด้วย
................................................ TBC
A/N : ขอบคุณเพลง X-Japan และ(เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป)Clash ทำให้ปั่นตอนนี้ออกมาจนได้
ด้วยรักและระลึกถึงเสมอ (war) WE ARE X.
ถ้าคุณเป็นสาวกX อย่าลืมวันที่คุณรักเขา วันที่เขาเป็นเหมือนกำลังใจให้คุณผ่านอะไรไปได้...

ปล.ขอบคุณทุกกำลังใจที่เม้น ขอบคุณทุกคนที่วิจารณ์ ขอบคุณที่ยังอ่านกันบ้าง ขอบคุณสุดๆที่บางคนไม่หายไป และสุดท้าย วอร์ยืนยันจะเขียนจนกว่าวันที่ไม่มีคนเม้นซักคน

edit @ 5 Jan 2008 12:19:43 by mrwar

edit @ 5 Jan 2008 12:20:21 by mrwar